View photo
  • 2 days ago
View photo
  • 2 weeks ago
View photo
  • 1 month ago

backreading is not fun pala. haha

View text
  • 1 month ago

blogistangmananayaw:

Gusto ko ng lumaya sa pagkakkulong ko sa nakaraan ko. ayoko na syang alalahain pa. Ayoko ng magpakita ng kahit anong simpatya s knya. Lagi naman nyang binabalewala ang mga concerns ko. Anyways. Good luck sa akinb mga binabalak.

View text
  • 1 month ago
  • 1

Wag matakot na magkamali. Dahil sa mga pagkakamaling ito tayo natututo at nagiging matagumpay sa buhay

Ako :’)
View quote
  • 1 month ago
  • 2

blogistangmananayaw:

If ever you would ask me that same question, mt answer would be a big YES!

View text
  • 1 month ago
  • 1

New life, new perspectives.

Sa totoo lang, an dami dami kong narealize sa tinagal kong napagisa or I mean nakapagisip isip malayo sa usual kong ginagawa sa school and far away from my previous lifestyle. Isa na dun ung bago kong paniniwala about having friends for good and for life. Ang dami dami ko kasing pedeng maging kaibigan dyan sa tabi tabi kasi sabi nga ng iba, I have a very jolly personality. But since mejo nalalayo nga ako sa mga nakagisnan kong kabarkada na halos plagi kong nakakasama nung pumapasok pa ko eh paranv narealize ko who my real friends are. Sabi ko nga it’s not how many times we’ve been together or how roughest the times he stood by me but it’s how we handle friendship in every situation that certainly our life would face.

Masyado kasi akong attached sa mga friends ko. So what? Wala akong kapatid. Nabuhay akong kasama ang mga cousins ko lang. Nasanay din akong kino-close ang lahat ng mga nagiging classmates ko although I believe that I really can’t please everyone. Hahaha. Nakakatawa lang isipin ung mga alaala ko nung high school. Madaming masasayang pagkakataon, at madami rin nmang malulungkot. Pero sa totoo lang mas nnaig pa rin ung samahan. Kaso, simula nung nag college na ko hindi ko na nakkasama ang mga high school friends ko. Grabeh kaya un as in. Samantalang ung iba sobrang may connections pa. Eh kasi daw ang dahilan nila kung bakit di nila ko kinakausap kasi busy daw ako! OMG? Hahaha. Anyways sa ngayon kasi masyado troubled utak ko. Eh pag ganun napapablog entry ako ng very hard. Kamusta nman daw? Sana naman maging okay na ko. Kasi usually pag troubled ako binabangungot ako.

Sa totoo lang tlga, nakakpagtampo ung mga kabarkada ko ngayong college. Hm. Hirap iexplain eh. Para kasing nung time na kinailangan nila ako, or kahit hindi nila ako kailangan eh palagi namn akong ajan para sa kanila to be with them when they’re happy or even on their worst days. Pero nung ako na or I mean kapag ako na ung nangangailangan ng tulong sa kanila or sa kahit na sino eh parang biglang nawalan ako ng kaibigan. :’( hindi ko naman kailangang sabihin n may problema ako pra matulungan nila ko eh diba? Naramdaman ko lang kasi na parang nakalimutan na nila ko. Nagkaron lang ng mga bagong kaibigan eh parang wala na, ichapwera na si Sherr. Pssh. Un? Hays yai na nga titiisin ko na pang tong pinagdadaanan ko. Ayos lang sakin. Ayos lanh tlga as long as umayon ang lahat sa plano ko. :) and i know God won’t fail me as long as I have faith in Him. :)

View text
  • #feelings ko #outcast
  • 1 month ago

Ang hirap maging ako. promise!

Hindi ko nman kailangan idetalye ang mga bagay bagay. Nakakapagod ding magisip kung paano magaadjust para sa maaaring mkabasa nito eh wala naman nga palang naka subscribe dito sa blog entries ko, kung hindi random thoughts eh puro posts from IG. Pero honestly, I’m really not okay. Nagising ako sa mahigit isang oras na pagkakatulog kanina at ayun nakaramdam na naman ako ng matinding gutom. Di naman kasi ako nag lunch. Eh kasi wala namang maluluto dito sa bhay. I mean walang maluluto na makakain ko. Pihikan kasi ako, di ako into gulay at isda. Ewan pero bata pa lang ako di ko na talaga nakahiligan. Kaya tiis ako sa pagtulog na lang para mapalipas ang gutom. Naisip ko nga na kahit naman kumakain ako ng gulay at isda eh di pa din nman ko makakakain kasi walang luto halos araw araw unless may tira kagabi oh may taga luto. Eh di naman kasi din ako marunong magluto. Kung hindi sunog eh maalat o kaya walang lasa. Ayos lang naman ako nung mga unang taon ko ng pakikitira pero nagsimula na ko mahorapan nung di na ko binibigyan ng allowance ni Mama eh kasi nga ngstop ako this sem. Babalik nman ako sa susunod n pasukan, ayun nga lang wala na mga kabatch ko kasi Im supposed tp be graduating this sem. Kaso nagloko “daw” ako. Promise ang hirap ng buhay na walang kapatid, walang tatay, ang ina parang walang wala ng pakielam sayo, na nakikitira ka lang, na nagiintay ka kung kelan kakain ang mga taong kasama mo para makakain ka, na kung me lakad ka para kang pulubi na mamamalimos ng konting barya kasi wala ka ngang allowance. Honestly, pasuko na ko. Oo mahina, pero naiisip ko minsan na may mas nahihirapan pa na iba kesa sakin na mas mahirap ung kalagayan nila kesa sa kalagayan ko. Eh maano naman? Wala ako pake. Kasi syempre sa kalagayan ko ngayon mas uunahin ko sarili ko. Hindi ako selfish, nauuna lanv tlga sarili ko kasi mas nararamdaman ko nman gutom ng sarili kong tiyan kesa sa tiyan ng iba. Kaya ko naman, kakayanin. Magisa. Naiisip ko lang, pag ung iba may kailangan at ako wiling na wiling naman at able ako tumulong at magbigay halos di na ko nagiisip at bigay agad ako. Pero nung ako na, parang wala na. Parang nawalan na ako ng mga kakampi ngayon, na parang halos wala na kong kaibigang matatakbuhan at masasandalan. Kasi sa totoo lang araw araw akong umiiyak on my own. Araw araw akong naghahanap ng mga kakampi pero all I can see is myself, weak and alone. You cannot blame me fpr thinking like this kasi wala na talaga akong kakampi. Ang alam ng mga iba kong kapamilya eh nagbulakbol na ko kaya di na ko pumasok, kung magalit sila parang pangarap naman nila ung nasira samantalang di naman nila alam kung ano ung totoo kong nararamdaman. Ang gusto ko lang naman eh ung alam lpng may taong hindi ako sinusukuan, na kahit sobrang liit ng oras nya eh maiilaan nya sakin para mapagaan ang loob ko. Kasi sobrang sawang sawa na ko maiwanan. Ayoko na. Tama na please, sana naman for pnce on my life masabi kong “masaya na ko”

View text
  • #imsherroldiem #blogistangmananayaw #ifeelalone #tumblr na lang kausap ko
  • 1 month ago
View photo
  • #gpoyw #selfie
  • 1 month ago
  • 1

Dear You,

Hi! Kmusta ka na? Matagal tagal na din kitang di nakakausap ng personal. Paminsan nagkakatext tayo o kaya chat pero saglit lang yun. Sana makabonding na ulit kita. Tagal na nung huli eh. Well may isang bagay lang naman akong gustong sabihin sayo, miss na miss na kita. As in promise. Well, malamang hindi mo ko namimiss pero wala naman akong pake basta ako miss na kita. Hanggang browse na lang ako sa tweets mo sa posts mo sa IG ayun. Tagal ko na din nga gustong sabihin na β€˜crush’ kita pero baka mamaya layuan mo namn ako. Kakatakot kasi na mareject mo ko, baka mamaya mamisinterpret mo pa ko. Un lang siguro darating din ung panahon na masasabi ko sayo un pero hindi muna ngayon. And I am looking forward na magkita ulit tayo. Haha. Promise pag nagkabonding ulit tayo susulitin ko yun para if magkalayo tayo ulit eh mamimiss mo din naman ako. Paalam muna ah. Showtime na eh. I miss you! πŸ‘β€πŸ˜πŸ˜

View text
  • #crush #crushlife #blogistangmananayaw #imsherrdancer #sherroldiem #feb19
  • 1 month ago
View photo
  • 1 month ago
View photo
  • 2 months ago
View photo
  • 2 months ago
View photo
  • 2 months ago
  • 2
x